Bangkok Bike – บางกอกไบค์

          ถึงโรงอาหารแล้วหาที่จอดรถ มองไปรอบๆ เห็นเพื่อนๆ ขาปั่นกลุ่มใหญ่มาถึงกันเรียบร้อยแล้ว ทางนั้นก็ทีมรถพับ ยังไม่ทิ้งระเบียบข้อบังคับของทีม ยืนรวมกลุ่มกันอยู่ข้างๆ โชว์รูม ส่วนบางทีมก็อิ่มหมีพีมัน นั่งคุยกันสนุกสนานเฮฮา สบายอุรามีความสุขกันทุกคน ผมเห็นแล้วก็พลอยมีความสุขไปด้วย ได้นั่งสบายๆ ไม่ต้องควงขา อยากให้เจเน็ตกับไมเคิลได้พักผ่อนบ้าง 
อ่านเรื่องนี้ต่อ|Read the rest of this entry »

(ตอนที่หก จะจบหรือเปล่า)
พระอาทิตย์เลื่อนมาแทบจะตรงหัว สาดเปลวเพลิงเผาจากด้านบนลงมา ส่วนด้านล่างก็เป็นพื้นถนนที่ดูดซับความร้อนมาตั้งแต่เช้า พร้อมสำหรับการแผ่รังสีความร้อนสุดๆ พุ่งสวนขึ้นมาพอดี สภาพของผมตอนนี้จึงเหมือนกับปั่นจักรยานอยู่ในเตาอบขนมปังยังไงยังงั้น ตัวเหนียวเหนอะไปหมด เหงื่อย้อยเข้าตาจนนับครั้งไม่ถ้วน ร้อนระอุเหมือนไก่ที่อยู่บนเตาย่างเมื่อกี้เลย ปั่นไปก็คิดไปคนเดียวว่า ชาติก่อนสร้างเวรทำกรรมอะไรมา ถึงต้องมานั่งปั่นจักรยานกลางแดดแบบนี้ อ่านเรื่องนี้ต่อ|Read the rest of this entry »

(ตอนห้า บ้าพลัง ยิ่งเขียนยิ่งมันส์มือ หยุดไม่ได้แล้ว)

เหลือบไปเห็นกล้วยน้ำว้ากองใหญ่วางเรียงกันอยู่บนโต๊ะข้างๆ ถามป้าว่าขายหรือเปล่า แกบอกขาย จะเอากี่หวีหละ (อุย! ผมสะดุ้งนิดนึง เก็บอาการหน่อย คิดในใจ ป้าครับผมปั่นจักรยานมานะครับ จักรยานนะครับ ไม่ใช่รถปิคอัพ) ตอนแรกผมกะจะขอแบ่งซื้อป้าแค่ครึ่งหวี เพราะไม่อยากแบกใส่เป้ไปให้มันหนัก สังขารเป็นสิ่งไม่เที่ยงแท้ผมรู้ตัวดี ป้าไม่เข้าใจผมหรอก 
อ่านเรื่องนี้ต่อ|Read the rest of this entry »

(ตอน 4 จนได้ อ่านตอนที่แล้วหรือยัง)

ระหว่างที่ปั่นไปช้าๆ เพื่อรอผมฟื้นคืนสภาพ เก่งควงรอบขาเล่าให้ผมฟังว่า มีคนนึงถามเค้า ว่าปกติเวลาปั่นจักรยานหายใจยังไง ถามยังงี้ ก็หายใจเข้า-ออกสิวะ มีออกก็ต้องมีเข้า สลับกันไป อัดอากาศเข้าอย่างเดียวก็ปอดบวมตายเลย แล้วเก่งก็แนะนำผมเรื่องเทคนิคของการควบคุมการหายใจขณะปั่น การออกทริปนี้ดีจริงๆ ได้ทั้งเพื่อน ทั้งความรู้อีกต่างหาก มาปั่นจักรยานกันเยอะๆ นะครับ ใครไม่ถนัดทักทายคนอื่นก่อน ต้องลองเข้าไปทักเค้าดูบ้างครับ ผมคิดว่านักปั่นทุกคนพร้อมที่จะเป็นเพื่อนกัน แต่อาจจะมีหลายสไตล์หน่อย เลือกคนคุยด้วยเอาเอง ทักทายไปเรื่อยๆ เดี๋ยวก็ได้เพื่อนใหม่
อ่านเรื่องนี้ต่อ|Read the rest of this entry »

(ใครพึ่งเข้ามาอ่าน โปรดอ่านตอน 1 ก่อนนะครับ)

เสือประมาณร้อยกว่าชีวิตทยอยกันออกจากสวนรถไฟเป็นขบวนยาวเหยียด ออกจากสวนรถไฟไปทางไหนก็ไม่รู้ ผมเรียกเส้นทางไม่ถูก น่าจะเป็นถนนกำแพงเพชรนะ ต่อจากนั้นเดาไม่ถูกแล้ว ทริปนี้อาศัยบุญเก่า ดิ่งตามเค้าไปเรื่อยๆ นึกไม่ออกจริงๆว่าทิศเหนือ ทิศใต้เป็นยังไง ปั่นตามเค้าไปต้อยๆ ติดๆ เนื่องจากเป็นช่วงต้นทาง ทุกคนปั่นเกาะกันมาเป็นกลุ่มเป็นก้อนดี ยังรักกันอยู่ ทำความเร็วกันไม่ได้มาก 
อ่านเรื่องนี้ต่อ|Read the rest of this entry »

(อ่านตอน 1 ก่อนนะครับ)

          ปั่นเขยกๆ ถ่อสังขารไปถึงสวนรถไฟประมาณ 7 โมงเช้า ระหว่างทางโดนหมาไทยไล่กวดอีก เอาเข้าไป จะซวยไปถึงไหนเนี่ย ปั่นหนีมันไม่ไหว เลยจอดวัดใจ จะให้กัดเต็มๆ เขี้ยว ให้สะใจท่านสุนัขไปเลยเพ่ แต่ทว่าพอเอาเข้าจริงๆ ท่านได้แต่เห่าอยู่ใกล้ๆ ข้างๆ หัวเข่าเจเน็ตเขียวของผม ไม่ยักให้เกียรติเข้ามากัด 
อ่านเรื่องนี้ต่อ|Read the rest of this entry »